جامع الهزلیات و المزخرفات و الهجویات

جامع الهزلیات و المزخرفات و الهجویات

با سلام و عرض ادب
جناب مستطاب سروش الدین سخن ور عیلامی هستم، یک تحصیل کرده ، یک حمال ، یک روباه ، یک لانتوری، یک همه چیز.....هرچیزی شما فکر کنید!
در این مکان نظر دهی بدون هیچ گونه سانسور و تاییدی نمایش داده می شود و این به سبب عدم اعتقاد بنده به امر سانسور است. پس راحت باشید.
لازم بذکر است این اعتقاد دو طرفه و در input , output مشابه و یکسان می باشد.

Joschka Fischer

The Middle East’s Next War

BERLIN – With the retaking of Mosul in northern Iraq, the Islamic State (ISIS) could soon be a thing of the past. But the defeat of ISIS and the demise of its self-proclaimed Iraqi-Syrian caliphate won’t bring peace to the Middle East, or even an end to the Syrian tragedy. Rather, it is likely to open a new chapter in the region’s bloody and chaotic history – one no less dangerous than the previous chapters since the fall of the Ottoman Empire at the end of World War I.

The continuation of this violent pattern seems almost certain because the region remains unable to resolve internal conflicts on its own, or to create anything like a resilient framework for peace. Instead, it remains trapped somewhere between the nineteenth and twentieth centuries.

Western powers are hardly blameless for the Middle East’s woes. Any mention of the Sykes-Picot Agreement, by which Great Britain and France partitioned the post-Ottoman territories, still incites such rage in the Arab world that it seems as if the plan, devised in secret in 1916, had been conceived only yesterday.

Nor should we forget Czarist Russia’s role in the region. Following World War II, its successor, the Soviet Union, and its Cold War rival, the United States, began their multiple interventions.

Indeed, the US may be the most significant contributor to today’s regional turmoil. America’s interest in the Middle East was originally based on its need for oil. But, with the onset of the Cold War, economic interest quickly morphed into a strategic interest in preventing the emergence of anti-Western, Soviet-friendly governments. America’s effort to maintain decisive influence in the region was then supplemented by its close security partnership with Israel, and finally by the two large military interventions of the two Gulf Wars against Saddam Hussein’s Iraq.

America’s involvement in Afghanistan, too, has had profound repercussions for the Middle East. The US-backed insurgency of the 1980s, launched under the banner of jihad against the occupying Soviet Union, transformed two close American allies – Pakistan and Saudi Arabia – into strategic threats. This became clear on September 11, 2001, when it emerged that 15 of the 19 attackers sent by al-Qaeda were Saudi citizens. And it was Pakistan that created the Taliban, which provided al-Qaeda a haven for hatching its plots against the US and the West.

The success of the first Gulf War, launched in January 1991 by President George H.W. Bush, was fatally undermined 12 years later by his son, President George W. Bush, whose own Gulf War caused a regional catastrophe that continues to this day. Whereas the senior Bush had pursued the limited objectives of liberating Kuwait and didn’t seek regime change in Iraq, his son’s aims were far more ambitious.

The idea was to topple Saddam Hussein and bring about a democratic Iraq, which would catalyze comprehensive change throughout the Middle East and transform it into a democratic and pro-Western region. Within the younger Bush’s administration, imperial idealism prevailed over hardheaded realism, resulting in sustained destabilization of the Middle East as a whole and helping to place Iran in a position to expand its influence.

After the Islamic State’s demise, the next chapter in the history of the Middle East will be determined by open, direct confrontation between Sunni Saudi Arabia and Shia Iran for regional predominance. So far, this long-smoldering conflict has been pursued under cover and mostly by proxies. The two global powers active in the region have already clearly positioned themselves in this conflict, with the US siding with Saudi Arabia and Russia with Iran.

The current “war on terror” will increasingly be replaced by this hegemonic conflict. And with Saudi Arabia and four Sunni allies imposing isolation on Qatar, in part owing to the Qataris’ close relations with Iran, this conflict has reached its first potential tipping point at the very center of the region, the Persian Gulf.

Any direct military confrontation with Iran would, of course, set the region ablaze, greatly surpassing all previous Middle East wars. Moreover, with the fires in Syria still smoldering, and Iraq weakened by the sectarian struggle for power there, ISIS or some successor incarnation is likely to remain active.

Another destabilizing factor is the reopening of the “Kurdish question.” The Kurds – a people without a state – have proven to be reliable fighters against ISIS and want to use their new political and military clout to make progress toward autonomy, or even an independent state. For the countries affected – first and foremost Turkey, but also Syria, Iraq, and Iran – this question is a potential casus belli, because it affects their territorial integrity.

Given these unresolved questions and the escalation of the hegemonic conflict between Iran and Saudi Arabia, the next chapter in the region’s history promises to be anything but peaceful. Yes, the US may have learned from the Iraq disaster that it cannot win a land war in the Middle East, despite its vastly superior military power. President Barack Obama sought to withdraw US forces from the region, which proved difficult to achieve both politically and militarily. That’s why he ruled out military intervention – even from the air – in the Syrian civil war, leaving a vacuum that Russia quickly filled, with all of the known consequences.

Obama’s successor, Donald Trump, also campaigned on a promise to withdraw from the region. Since the election, he has launched cruise missiles at Syria, entered into more comprehensive commitments toward Saudi Arabia and its allies, and escalated America’s confrontational rhetoric vis-à-vis Iran.

Trump clearly faces a steep learning curve when it comes to the Middle East – a region that won’t wait for him to master it. There is no reason to be optimistic.

Ref 

جناب مستطاب سروش الدین سخن ور عیلامی

درگذشت چستر بنینگتن یکی از معجزات موسیقی راک و دوست داشتنی ترین خواننده ....ساحر گروه لینکین پارک که آهنگ ش قواعد مدنی رو بهم می ریخت رفت....و من بسیار ناراحتم.

جناب مستطاب سروش الدین سخن ور عیلامی

ظریف

جناب مستطاب سروش الدین سخن ور عیلامی

نولیبرال ها میخواهد وانمود کند که رشد اقتصادی به کاهش بیکاری منجر میشود. 

این یک فرض دگم است. بستگی به این دارد که کدام بخش ها رشد بکنند. ممکن است بخش مالی یا نفت و گاز رشد بکند که کار چندانی تولید نمیکند. بعید نیست حتی بیکاری افزایش هم پیدا کند چون در اثر قدرت گرفتن کارخانه های بزرگ  ، کارگاه های کوچک ورشکسته شوند ، و بیکاری افزایش پیدا کند. 

رشد اقتصادی ربطی به بیکاری ندارد. این رشد اقتصادی اگر همراه با تقسیم یا اشتراک " واقعی"در  ثروت نباشد ، نه تنها برای توده ها فایده ای ندارد که اتفاقا مضر هم هست. چون باعث بالا رفتن قیمت کالاهایی میشود که قابل تولید و جایگزینی نیست ( مثل زمین )

جناب مستطاب سروش الدین سخن ور عیلامی


نیچه میفرماید :

اگر دیری در مغاک چشم بدوزی ، مغاک هم در تو چشم میدوزد. 

حالا حکایت این اصوگراهاست. اینها انقدر از تهاجم فرهنگی و ناتوی فرهنگی و شیطان پرستی و عرفانهای نوظهور و این خزعبلات گفتند که باعث شد این بخشی از شخصیت خود آنها شود. آنها  متوجه نشدند خود تبدیل به متهاجم فرهنگی شده اند. اینجاست که اغواگری رخ میدهد و جای سوژه و ابژه تغییر میکند. شبیه گولوم در ارباب حلقه ها که در آغاز سرور حلقه بود و سپس به خادم حلقه تبدیل شد. 

اینجاست که خواننده مورد علاقه اصولگرایان کسی میشود که حداقل ده تا نماد شرک آمیز فراماسونی-صهیونی- رائفی پوری روی دستانش خالکوبی شده است. 

اینجاست که دیگر این تتلو نیست که به مجوز اصولگریان نیاز دارد ، بلکه این اصولگرایان هستند که به مجوز تتلو نیاز دارند. این تتلو است که در صف اول مینشیند. اوست که مهمان ویژه است. اوست که اعتبار میدهد. اوست که همه نگاه ها متوجهش است. 

اصلاح طلبان نیز گرفتار همین سرنوشت شدند. آنها به ماله کشی معتاد شدند و اکنون این ماله است که به سرور آنها تبدیل شده است. آنها چاره ای جز ماله کشی ندارند. این بخشی از هویت آنها شده است. آنها دیگر نمیدانند که آنها نیستند که دارند واقعیات را انکار میکنند بلکه این واقعیات هستند که دارند آنها را انکار میکنند. 

چه سرنوشت تلخی

جناب مستطاب سروش الدین سخن ور عیلامی
دوست من ناصر در حدود 10 سال است که به فرانسه مهاجرت کرده اند بهمراه خانواده در یکی از شهر های نزدیک پاریس که تقریبا یک ساعت فاصله دارد و اگر خدا توفیق دهد در دو سه ماه آتی جهت زیارت به آن جا می روم.
اما داشتم قیمت ها یا همان کاست یا همان هزینه زندگی را در فرانسه - پاریس با تهران مقایسه می نمودم ، اینجا ؛ چیزی که در ابتدای صفحه مرا خوشحال کرد هزینه های اندکی بود که ما در ایران برای زندگی به نسبت پاریس هزینه می کنیم (البته نه در همه جا ) مثلا یک وعده غذای خوب در رستوران به طور نرمال در تهران 5 یورو و این در پاریس 14 یورو است .
حالا همین طور پائین می رفتم که به انتهای صفحه رسیدم  شما ببینید:
ستون دوم از چپ ایران و سوم فرانسه است:::::!!!!!!!

Average Monthly Net Salary (After Tax) 17,335,892.41 ﷼
(460.35 €)
90,308,519.61 ﷼
(2,398.12 €)
     +420.93 %
Mortgage Interest Rate in Percentages (%), Yearly 18.20 1.92      -89.42 %


متوسط درآمد در تهران 460 یورو برابر 1 میلیون و 700 هزار تومن زده که  واقعا این طور نیست حتی و متوسط درآمد در پاریس 2398 یورو یعنی 9 میلیون تومن میشه !!!!( متوسط حقوق) 

ازطرفی نرخ بهره وام (Mortgage Interest Rate in Percentages) در تهران 18.2 زده که همه می دونیم زیر 24 نیست و در پاریس 1.92 شده.

بعد آمدم یه جمع بندی کردم و نسبت حقوق به خرج کرد رو بر اساس ان حساب کردم  چشم شما روز بد نبینه.....
این جدول مقایسه رو دیدم و این جمله آتیش م زد:
Local Purchasing Power in Paris is 140.68% higher than in Tehran

یعنی قدرت خرید مردم در پاریس 140.68 درصد بالاتر از مردم تهران ه !
با این قیمت هایی که من فکر می کردم در ایران ارزان تره.....

واقعا حق مردم ما اینه؟
واقعا به قول آن خواننده که می گه داریم هزینه زندگی تو نیویورک رو می دیم و در عوض داریم تو افغانستان زندگی می کنیم....
همه ش آه و حسرت ....
جناب مستطاب سروش الدین سخن ور عیلامی

دردناک ترین جمله ی این ماه و یا شاید سال 
MARYAM MIRZAKHANI DEAD



جناب مستطاب سروش الدین سخن ور عیلامی

نامبردگان مذکور تمام گذشته شان مملو است از عقده های مالی، جانی، جنسی، روحی، روانی و ...

حقیقتا برخورد با این نوع از افراد بسیار سخت است و من نمی دانم راه درست رفتاری با آن ها چیست!؟

حقارت این افراد مسری است و اگر شما هرچه قدر بخواهید شکسته نفسی کنید خودتان را حقیر کرده این و هرچه خودتان را بزرگ کنید باز هم در مقابل چغذ  بی ارزشی خود را نمایش داده اید و این نیز یعنی حرام کردن آن نمایش...


جناب مستطاب سروش الدین سخن ور عیلامی
سالانه ۵۰۰میلیارد بطری پلاستیکی آب در جهان مصرف می‌شود

در حال حاضر همه ما از وحشت پلاستیک آگاهیم. آخرین آمارها نشان می‌دهد ما در سال ۲۰۲۱ سالانه بیش از ۵۸۰میلیارد بطری مصرف خواهیم کرد، ۳۰۰میلیارد بیشتر از یک دهه گذشته.
اگر چیزی وجود داشته باشد که دنیا را متحد کند آن بطری آب است. در گوشه‌گوشه دنیا از بطری‌های آب بدون در نظرگرفتن تاثیر فاجعه‌بار آنها بر محیط زیست استفاده می‌شود. آخرین آمارها نشان می‌دهد ما در سال ۲۰۲۱ بیش از ۵۸۰میلیارد بطری مصرف خواهیم کرد، ۳۰۰میلیارد بیشتر از یک دهه گذشته.
البته استفاده از بطری‌های قابل استفاده مجدد هم در حال رشد است. با این حال همچنان در هر دقیقه یک میلیون بطری پلاستیکی در جهان خریداری می‌شود. اگر همه این پلاستیک‌ها بازیافت می‌شدند، این موضوع خیلی هم بد نبود اما فقط نیمی از این پلاستیک‌ها جمع‌آوری و تنها هفت درصد از بطری‌های جدید از مواد بازیافت‌شده تولید می‌شوند و مقدار زیادی از آنها به آب‌های اقیانوس‌ها ریخته می‌شوند. تخمین‌زده می‌شود که سالانه بین پنج تا ۱۳میلیون تن پلاستیک به آب‌‌های جهان ریخته می‌شود.
در این میان چین بیشتر از هر کشوری برای افزایش تولید بطری‌های آب از طرف سازمان‌های محیط زیستی سرزنش می‌شود. آنها پارسال نزدیک به ۷۴میلیارد بطری تولید کرده‌اند در حالیکه سال ۲۰۱۵ این تعداد ۵میلیارد عدد بود و همچنان تقاضای چین برای بطری‌های پلاستیکی درحال افزایش است. این افزایش تقاضا به دلیل رشد شهرنشینی در این کشور است. محققان علت این افزایش را علاقه بیشتر مردم به زندگی سالم در این کشور و نگرانی‌های فزاینده درباره آلودگی آب‌های زیرزمینی و کیفیت بد آب شیر می‌دانند.
با اینکه بسیاری از پلاستیک‌ها از ترکیباتی ساخته شده‌اند که بازیافت آنها را دشوار می‌کند با این حال PETپلاستیک‌ها (پلی‌اتیلن ترفتالات) به راحتی قابل بازیافتند. هرچند شرکت‌های تولید نوشیدنی می‌گویند به اندازه کافی از این نوع پلاستیک در دسترس نیست و استفاده از آنها می‌تواند از زیبایی و شفافیت بطری‌ها بکاهد.
برای تشویق شرکت‌های تولیدکننده به استفاده از این نوع پلاستیک‌ها، فعالان محیط زیست معتقدند باید مالیات‌های جدیدی مانند آنچه درباره کیسه‌های پلاستیکی اجرا شده، درباره بطری‌ها هم وضع شود. یک راهکار دیگر هم به سادگی می‌تواند منع استفاده از بطری‌های پلاستیکی آب باشد، آنچنان که سان‌فرانسیسکو در آمریکا آن را انجام داده است. با این حال به نظر می‌رسد افزایش توان بازیافت و تغییر نگرش به پلاستیک‌های بازیافت‌شده راهکار موثرتری است.
بیش از نیمی از پلاستیک‌هایی که وارد اقیانوس‌ها می‌شوند از پنج کشور چین، اندونزی، فیلیپین، ویتنام و تایلند می‌آیند. کشورهایی که تولید بطری‌های پلاستیکی در آنها با سرعت بسیار بیشتری نسبت به توان بازیافتشان درحال رشد است. سازمان‌های غیردولتی معتقدند به استانداردهای جدید بین‌المللی برای تولید پلاستیک و رشد فن‌آوری‌های بازیافت پلاستیک نیازمندیم.

ما چه می‌توانیم انجام دهیم؟

در حال حاضر همه ما از وحشت پلاستیک آگاهیم. ماده‌ای که برای قرن‌ها بدون تجزیه‌شدن در طبیعت رها می‌شود، وارد معده پرندگان می‌شود، جزیره‌هایی از پلاستیک در اقیانوس‌ها می‌سازد و رودخانه‌ها و محیط زیست ما را آلوده می‌کنند. حالا دیگر پلاستیک‌ها همه جا هستند. از لیوان قهوه بیرون‌بری که می‌خرید تا بطری شیر و آبی که از آن استفاده می‌کنید.

شبکه ABC در یکی از برنامه‌هایش کمپینی با نام «جولای بدون پلاستیک» راه‌اندازی کرده است. اقدامی که در آن از مردم خواسته‌شده که از استفاده از پلاستیک‌های یک‌بار مصرف خودداری کنند. پلاستیک‌هایی که خریدتان از بقالی و میوه‌فروشی را با آنها به خانه می‌برید، بطری‌های پلاستیکی نوشیدنی، دستمال توالتی که در کیسه پلاستیکی پیچیده شده است. اگر به مغازه‌ها یا حتی خانه‌اتان نگاهی بیاندازید، خواهید دید که پلاستیک‌های یکبار مصرف به نظر بی‌پایان می‌آیند.

خب چه کارهایی می‌شود کرد؟ چطور می‌شود بدون هزینه‌کردن زیاد از مصرف پلاستیک کم کرد؟ یکی از راهکار کمتر خوردن هله‌هوله است. این غذاهای مزخرف علاوه بر اینکه برای سلامتی مضرند برای محیط زیست هم دردسر  درست می‌کنند. چه تعداد پفک و شکلات و چیپس در پلاستیک‌های قابل بازیافت پیچیده شده‌اند؟

اغلب وقتی بیرون از خانه غذا می‌خوریم از قاشق و چنگال پلاستیکی استفاده می‌کنیم که این‌ها هم می‌توانند با قاشق و چنگال‌هایی که در یک دستمال پارچه‌ای پیچیده‌ایم جایگزین شوند. دور ریختن غذا هم یکی از مهم‌ترین دلایل آلودگی زیست‌محیطی است پس می‌توانید غذای اضافی خودتان را از رستوران به خانه ببرید. اگر یک ظرف شیشه‌ای برای این کار همراه خودتان داشته باشید که چه بهتر. همچنین در محل کارتان از لیوان شیشه‌ای یا غیرپلاستیکی خودتان استفاده کنید. مواد غذایی مانند ماست را هم که می‌توان در خانه درست کرد، خودتان درست کنید.

منبع: کلیک کنید

جناب مستطاب سروش الدین سخن ور عیلامی

به مناسبت روز حجاب و عفاف 

 

تو هم یه مدافعی ، چادر سرت کن
سید رضا نریمانی

 

جناب مستطاب سروش الدین سخن ور عیلامی